Jakby komuś się wydawało, że umarłam, to nie umarłam. Nie do końca.

I poza kilkoma tragediami, życie płynie normalnie.

Tragedia numer jeden to odejście do psiego raju naszego psa.

Ostatnio miała szczęśliwy okres.

Wyjazdy na wieś, bieganie po polach, kąpiele w stawach, ganianie bez opamiętania.

Po powrocie poszłyśmy do lasu i musiała cos zjeść.

Pisali o lisach, które chodzą po osiedlu i podejrzewam, że wyłożono jakąś trutkę.

Teoretycznie mogła to być psia borelioza, ale dwa inne psy też się pochorowały, z których jeden chyba  nie żyje ( suczka z sąsiedniej klatki – też była w tym lesie).

Moje zwierzątko walczyło dziesięć dni i odeszło 21 maja 2012 o godzinie 7.30 na moich kolanach.

Szkoda gadać.

Od poniedziałku mam pustkę w domu, ból w sercu i cały czas wydaje mi się, że ona chodzi po mieszkaniu.

Dziecko jedyne zalewało się łzami, bratanek rozpaczał, babcia (znaczy moja mama) wypaliła z nerwów dodatkowe papierosy.

Sąsiad Szuwarek pomógł mi ją pochować.

Wykopaliśmy bardzo głęboki grób i przykryliśmy go stertą gałęzi.

Wypiliśmy na skraju lasu za duszę Whisky, kilka łyków nalewki - pigwówki i wróciliśmy szlakiem, gdzie on z nią biegał.

To była sunia, którą znały wszystkie dzieci i głaskały ją i bawiły się z nią.

I teraz jestem bez psa i czuję się jak grzyb bez kapelusza ( zasłyszane z dziecięcego programu  „Piątek z Pankracym” wiele lat temu).

Inna tragedia może nadjeść, bo mi się może praca od jesieni skończyć, albo zmienić do pół etatu. I szukanie nowej, to już jest dla mnie stres.

Tym bardziej, że firma jest rodzinna i jak nie wyjdziemy na prostą to mamy pod górę.

I jeszcze w tym roku osiągnę półwiecze na ziemskim padole, co nie ułatwia w znalezieniu pracy.

Jeszcze kilka małych innych problemów nie dało mi czasu na cokolwiek.

Wychodzę jednak małymi krokami z tych kłopotów.

Bo zdrowie nieco podupadło i sił zabrakło.

Lekarze dziś są propagatorami zażywania preparatów – im droższe tym lepiej dla ich kieszeni.

A ja nie ufam w takie panaceum i uważam, że im mniej leków, tym życie bardziej bezpieczne.

Poza niektórymi wyjątkami, oczywiście.

Ale mnie preparaty ratujące, jeszcze nie były potrzebne.

Dało radę mniej boleśnie.

Jest dobra i słoneczna strona mojego ziemskiego bytowania.

Zaprzyjaźniłam się bardzo z ofiarodawcą pąsowej róży.  

Mamy sto tysięcy tematów do rozmów, lubimy jedzenie w podobnych smakach, lubimy podobne książki, interesujemy się sztuką.

Pokrewna dusza.

On przeczytał tak wiele książek, że ja jestem, w porównaniu z nim początkującym czytelnikiem.

Znamy się od kilku lat, ale od jakiegoś czasu poznajemy się bardziej.

Nie możemy na razie widywać się bez przerwy, bo odległość i praca i obowiązki, ale staramy się.

I byłoby mi najmilej, gdybyśmy wytrwali w poznawaniu siebie i  przyjaźnili się do końca świata.

I nie boję się tego, że czasem życzenia się spełniają.

Niech się spełniają.

Czego wszystkim życzę.